AI begint bij de mens

Reeks 1/3
Tijdens het schrijven van mijn verhaal heb ik vaak een doel/boodschap in gedachte wat ik wil overbrengen. Zo ook bij dit verhaal. Mijn plan was om een uitleg te geven hoe AI werkt. Maar hoe verder ik schreef, hoe meer vragen er ontstonden. Wie is eigenlijk de informatiebron van AI? Is AI slimmer dan de mens? En als dat niet zo is, waarom kan AI dan toch banen overnemen?

Samen met Chad en Gemy besloot ik daarom geen extra lang verhaal te schrijven, maar een drieluik. In dit eerste deel zoek ik uit hoe de mens eigenlijk zorgt voor de ontwikkeling van AI.

De basis van AI is eigenlijk heel simpel: zonder stroom gebeurt er helemaal niets. Dat klinkt misschien logisch, maar het betekent ook dat AI nooit zelfstandig de ontwikkeling van de mensheid kan overnemen. Als wereldwijd de stroom eruit ligt dan hebben we als mensheid wel een dingetje maar tegelijktijdig blijven wij ons ontwikkelen. Althans… het feit dat er geen wifi/mobiel netwerk is is voor bepaalde doelgroepen natuurlijk ondragelijk. 😉

Maar zonder gekheid, wij mensen kunnen onszelf blijven ontwikkelen zonder dat we stroom of internet nodig hebben. We kunnen een boek pakken, we kunnen iemand iets vragen, we kunnen de krant lezen, we blijven dingen ervaren, een fout maken en daarvan leren. Kortom, als mens zijn we veelzijdig als het aankomt aan het opdoen van kennis en het oplossen van problemen. AI heeft al deze mogelijkheid niet. Zonder stroom, rekenkracht en een actieve verbinding is er letterlijk geen AI.

De kans dat wereldwijd de stroom uit valt en er dus ook geen internet meer is, is nihil. Als mens zijn we immers slim genoeg om preventief maatregelen te nemen indien er grootschalige stroomuitval is. Met andere woorden, AI is hooguit tijdelijk even niet beschikbaar in een bepaalde regio. Echter, ook al zijn alle randvoorwaarden om AI te laten functioneren aanwezig, nog steeds kan ook AI niet zonder de mens.

AI heeft namelijk toegang nodig tot informatiebronnen. ChatGTP en Gemini gebruiken veelal het internet om antwoord te geven op vragen. Ze ‘lezen’ o.a. online wetenschappelijke publicaties, nieuws, literatuur-sites, handleidingen, forums, scannen afbeeldingen en video’s. Alles wat op het internet staat is er door de mens opgezet. Immers AI kan zichzelf geen opdracht geven om bepaalde informatie op het internet te plaatsen. Ook daarvoor is de mens nodig.

Dit gezegd hebbende, AI kan dus alleen nieuwe combinaties maken op basis van reeds bestaande kennis. Het doet geen eigen ervaringen op en bedenkt niet uit zichzelf dat er een probleem opgelost moet worden. Wij als mensen leren door dingen te doen, door mensen te vragen, door tegen problemen aan te lopen en op basis daarvan oplossingen te bedenken. AI kan niets creëren vanuit eigen ervaringen of intuïtie.

Wellicht dat je nu op het punt komt in het verhaal dat je denkt ‘ja maar zo klinkt het alsof de mens dus beter is dan AI. Waarom hebben we dan AI?!’. Gelukkig is de mens inderdaad veel rijker dan AI! De mens kan letterlijk en figuurlijk dingen voelen, ervaren en zich daardoor ontwikkelen. De kracht van AI zit dus niet in het ‘zijn van AI’ of dat het beter is dan de mens, de kracht is de snelheid waarmee AI informatie kan verwerken. AI verwerkt informatie in fracties van milliseconden terwijl de mens toch vaak iets langer de tijd nodig heeft om op een antwoord te komen. En dit laatste maakt het interessant! Blijkbaar willen wij onze informatie zo snel hebben dat we AI inzetten om mensen te vervangen. Dit terwijl de mens nog steeds de informatiebron is.

De grootste paradox? Zonder mensen bestaat er geen AI. Toch vrezen we dat AI de mens gaat vervangen. Hoe zit dat eigenlijk?

Voeden we AI… of leiden we onze eigen vervanger op?